Van les Arcs naar Valfrejus (het genot van base en bomen) weer retour naar Paradiski. Er was lust naar open terrein. Het slaapvertrek op wielen werd geparkeerd aan de La Plagne zijde deze keer. In het hart van Paradiski - Montchavin les Coches. De camping op hoogte gaf het genot van ski-in ski-out zoals het de wintersporter betaamd.

Van Arcs, naar Valfrejus en retour Paradiski was Koen meegereisd. Koen kent de couleur locale. Met deze local knowledge in de skibak werd er gestruind naar moois. De focus lag op film. Skibeeld met een wow factor was de missie. Flanken met pit, uitgelicht door de zon en redelijk technisch (rotsen etc.) voor esthetisch freeride werk. Het idee was er, nu nog de uitvoering.

Vanoise Express bracht de zaterdagclub terug naar Arcs.

Arcs als skidomein kent een zeer lange freeride historie. De bakermat van freeride in Frankrijk misschien wel. In Bourg St Maurice gaat de bergtrein 'Funicilaire' omhoog naar Arcs 1600. Jarenlang is Bourg de basis geweest van vele Belgische seizoensrijders 'saissoniers'. In de snowboardhausse eind  jaren 90 was de Belgische afvaardiging verknocht aan deze skiplaats. Met grote namen zoals Axel Pauporte (te vergelijken met Travis Rice van nu qua bekendheid).  https://www.youtube.com/watch?v=9f043hwfu78

NB

De Nederlandse seizoensboarders zaten eind jaren 90 begin begin 2000 dan weer aan de andere kant het paradijs. Les Coches welteverstaan. Vlamingen en Hollanders waren binnen de glijsport dus toen ook al een soort van Suske en Wiske (onafscheidelijk). Een soort van Belse frit met Nederlandse mayo. Gezellig samen in hetzelfde bakje/zakje/skigebied.

In Arcs is er vanaf de bestijging van de Aiguille Grive de mogelijkheid tot tal van lijnen te rijden die beeldtechnisch matchen met het bedachte plan. De zon ligt eerst de ene zijde uit en draait mooi mee naar de andere zijde. De skiridder vertoont zijn kunsten uitgelicht in de zon. Het achterliggende panorama (richting buurvrouw La Plagne) maakt het beeld verder af.

Ridderoverleg voor het strijdgemaal.

 

Na een succesvolle zaterdagmissie werd van Arcs afscheid genomen. La Plagne stond op het program. Een  allemansvriend door zijn glooiende pistes. Het station heeft een sterke freeride potentie als onbekende doos van Pandora. Hier tref je geen freeriders hausse. Familieski is wat strak en succesvol gecommuniceerd wordt door het station. Dat vrijrijden doe je maar ergens anders. Bijvoorbeeld bij de buren.

 

De eerste dag werd er vooral gekeken en geproefd. Wat kan, wat kan niet. 'Mini golf' flanken  werden aangedaan waar we braaf een kunstje deden.  

 

Golden hour. Retour naar basecamp.

4x klunen met Monte Bianco op de achtergrond.

Nette dagvullers maar geen diep gekraste herinneringen. Tijdens het avond maal volgde de analyse van wat we aantroffen in het terrein. Er was een diepe wens om die ene pandora zone van Plagne in te duiken. Spineland (aka Koen Bakkers spines – naar Philippe Poppe). Sneeuw gevormd in rauwe steile contouren. De sneeuwvulling gaf haar go op bepaalde lijnen van deze flank. Plannen werden die avond gesmeed, lijnen werden verdeeld. De ogen stonden vochtig van verlangen.

'Paul, ik vond het fijn dat je naast me lag. Vannacht moest ik toch zo dromen over de spines'.

Spineland

Eyes on the price

Zoet als honing op de borsten van een jonge vrouw.

Yes. Gedeelde emoties zijn het sterkst.

 

Feeling alive!

De spineland zone getroffen in optima forma. We hebben de ritten gemaakt die bij blijven. Zo'n dag dat je weet dat die ene rit genoeg is. Volledig voorzien van een blakend humeur voor dagen. Deze herinnering neemt niemand ons meer af. Later kijken we de shots van Tim na. Het filmbeeld is dik in orde. Skibeeld met wow factor. Missie geslaagd. Die oer sneeuw laaglanders van welleer hadden het vroeg door. Paradiski is een terechte blijver.

 

La Plagne 10 points.